Mijn maatje Joris!

Wanneer ik de kamer in kwam, altijd was je blij,

Kwispelend en huppelend kwam je uit je mand.

Dat gekriebel in je nek kreeg je alleen van mij,

Soms, stiekem (als mamma het niet zag) likte je mijn hand.
Gooien met de bal of voetballend de kamer door,

Dat vieze oude touw of een oude sok met tennisbal.

Spelen met mij deed je oh zo graag, daar werd je echt wakker voor.

Dat is echt het meeste dat ik aan je missen zal.
Want na 15 jaar lange hondenjaren had je het wel gehad,

Al enkele keren op het randje maar je gaf maar niet op.

Maar de laatste tijd kwam je al nauwelijks verder dan het tuinpad.

Vanmorgen heb je besloten: Het is mooi geweest, ik stop!
Mooie, fijne herinneringen hou ik aan je over,

Want wat hebben wij verschrikkelijk veel meegemaakt.

Een straathond ben je altijd gebleven ook al werd je wat dover,

De strijd om jezelf staande te houden heb je inmiddels maar gestaakt.
Weet je nog, toen ik daar met 2 gebroken polsen lag,

Jij als vuilak die mijn boterham van tafel opat.

Maar enige uren later wist ik niet wat ik meemaakte,

Toen ik je mij tussen mij en mijn vriendjes als bewaker zat.
Die krul in je staart en het bijbehorende gekwispel was al enige tijd uitgewerkt,

Die mooie ogen die je had werden wat vager.

Dat geinige baardje dat je had welke nooit mocht worden bewerkt (opahond!!)

Die grote oren en die grote zwarte neus werkten allemaal wat trager.
Vijftien hondenjaren is een vreselijk lange tijd,

en dat het niet lang meer ging duren was bekend.

Maar nu ben ik toch echt mijn beste maatje kwijt,

Ik zal je missen maar ben heel erg blij dat ik je heb gekend.
Inmiddels rollen de tranen over mijn wangen van verdriet,

Ik wil er niet aan denken dat je er niet mee bent..

Maar echt geloof me vergeten doe ik je echt niet.

Heel even nog huil ik om jou want dat doet een echte vent.
Je speelmaatje

Leave a Reply