Doe maar niets

Altijd weer die ogen of je stem

Je hoofd op mijn kussen

Dat je liever bij mij bent dan bij hem

Trachtend mijn vurige verlangens te blussen
Draai er altijd maar omheen

Wetende mijzelf te bedriegen

Mijn hart is voorbestemd aan één

Ik wil me niet meer voorliegen
Die angst wat ik heb te verliezen

Grijpt mij telkens bij de keel

Ook nu denk ik: je moet kiezen

Nu heb je ook niet zoveel
Niet meer rijmen over wat zou kunnen zijn

Rot op met je clichés, ik ben het zat

Al die speldenprikjes doen me enkel pijn

Schrijf een brief, bel d’r op, doe eens wat
Ik smeek je al jaren mij te laten blijken

Een blik, een aanraking of zoiets

Maar ik ben het die de hand moet reiken

Dus wacht maar af, doe maar niets.

Leave a Reply Text

Your email address will not be published. Required fields are marked *